Był czas, kiedy każdą gorączkę chciałam „zbić” od razu, a każde zmęczenie przeczekać przy kolejnej kawie. Nie miałam na to czasu. Firma, ludzie, wyjazdy – ciało miało nadążać.
Pierwszy raz zatrzymałam się, czytając profesora Michała Tombaka. Jego myśl jest prosta: objaw to często nie wróg, tylko sygnał. Organizm ma własną „wewnętrzną aptekę” i całkiem sporo potrafi sam – pod warunkiem, że mu nie przeszkadzamy.
Codzienna waga
Najbardziej spodobał mi się obraz wagi. Na jednej szali kładę wszystko, co mnie wzmacnia: sen, ruch, dobre jedzenie, śmiech z przyjaciółką. Na drugiej to, co osłabia: stres, pośpiech, jedzenie na stojąco, złość, którą noszę w sobie za długo. Samopoczucie to po prostu wynik tego ważenia, dzień po dniu.
Nie muszę więc robić rewolucji. Wystarczy, że dziś dołożę coś na dobrą szalę.
Jak słucham siebie
- Rano, zanim sięgnę po telefon, sprawdzam, jak się czuję. Po prostu – bez oceniania.
- Kiedy jestem zmęczona, pytam: czy to zmęczenie ciała, czy głowy? Na pierwsze pomaga sen, na drugie spacer.
- Zapisuję, po czym czuję się lekko, a po czym ciężko. Po miesiącu wiem o sobie więcej niż z niejednego poradnika.
Nie ma jednej recepty. Każdy buduje swoją drogę z własnych cegiełek.
Tak to rozumiem i tak próbuję żyć. Ty możesz zbudować zupełnie inną drogę – i to jest w porządku.
