Ruch i oddech4 min czytania
Małe dzieci oddychają brzuchem. My, dorośli, gdzieś po drodze zaczynamy oddychać płytko i szybko. Ja też tak miałam.
Na obozach jogi jedno z pierwszych ćwiczeń jest zawsze takie samo: połóż dłoń na brzuchu i patrz, co się dzieje. Kiedy zrobiłam to pierwszy raz, okazało się, że oddycham samą górą klatki – jakbym się gdzieś spieszyła.
Profesor Tombak pisze, że większość dorosłych oddycha właśnie tak – płytko. Małe dziecko oddycha przeponą, spokojnie i głęboko. My tego oduczamy się z wiekiem, stresem, pośpiechem.
Co robię dziś
- Kilka razy dziennie zatrzymuję się na pięć oddechów brzuchem. Przy biurku, w samochodzie na światłach, przed snem.
- Wydech robię dłuższy niż wdech. To mnie najszybciej uspokaja.
- Rano, na macie, oddycham naprzemiennie przez jedną i drugą dziurkę nosa – tak, jak pokazano mi w Indiach.
Oddychaj głęboko i rzadko – podobno tak radzą tybetańscy mnisi. Brzmi prosto. I jest proste.
Oddech nic nie kosztuje, nie wymaga sprzętu ani karnetu. Jest zawsze pod ręką. Może dlatego tak łatwo o nim zapomnieć.
Ważne
To, co tu piszę, to moje doświadczenia i inspiracje, a nie porada medyczna. Każde ciało jest inne – jeśli chorujesz, przyjmujesz leki albo coś Cię niepokoi, porozmawiaj najpierw z lekarzem.Inspiracja: prof. Michał Tombak, „Droga do zdrowia”.
Jolanta Brzozowska
Więcej o mnie
